Tja, ons peutertje Megan heeft geloof ik nu echt last van haar "ik ben 2 en ik zeg nee" fase… Om de simpelste dingen gaat ze huilen, schreeuwen of zelfs gillen… 100x kan je zeggen: Megan niet doen, je moet luisteren…. Ja mama, ik ga luisteren naar jou… nog geen 5 minuten later doet ze dan toch weer datgene waarvan je gezegd hebt dat het niet mag… Pff, wat dus zorgt voor vele malen per dag voor straf naar de gang, gillende en  huilende Megan daar, die dan na een poosje rustig word en zegt: sorry papa/mama, ik zal het niet meer doen, ik ga nu luisteren….Tja, het hoort erbij hoor ik van ouders om me heen, het is echt een fase waar ze door moet… En nu heeft ze op het moment ook last van doorkomende kiezen, en dan heeft ze altijd wat meer driftbuien… Maar ja, vermoeiend is het wel…Maar soms kan je ook zo om haar lachen, de opmerkingen die ze maakt, je ligt er soms echt dubbel om… Zo heeft ze nu de nijging om he? te zeggen als je haar wat vraagt… Vast opmerking van ons is dan: kan je niet zeggen wat mot je??? Tja, wat antwoord Megan nu dan…. Mama…. wat mot je??? hihihiWij bedoelen dat wat mot je natuurlijk sarcastisch, maar zij….Ook heeft ze ineens een superinteresse in koeien!! Ze blijft volhouden dat naar koeien eten wil geven op de boerderij… "ik wil echt naar de koeien mama" ….."dat vind ik zoooooooooo leuk"….. Nog een leuke opmerking: "toen ik nog 4 was, toen was ik een kleine baby he…"Tja, de driftbuien zullen wel weer overgaan… Tot die tijd tellen we gewoon wat vaker tot 10, staat ze wat vaker op de gang en genieten we verder toch wel van ons kleine (eigen)wijze peutertje!!

(en zij geniet van ons logeerkonijn bubbles)